Afscheid GGZ

Afscheid GGZ

Afgelopen dinsdag, 5 november 2019, stond mijn afscheid bij de GGZ op de agenda. Na jarenlang verschillende therapieën en medicijnen is de situatie nu lang genoeg stabiel zonder enige vorm van behandeling. Tijd voor afscheid dus!

Pieken en dalen

Rond mijn 16e kwam ik voor het eerst in aanraking met de GGZ. Er volgden vele jaren met misdiagnoses en behandelingen die niet bij mij pasten. Na een klinische opname in 2011 die me weinig had gebracht en het ontbreken van goede nazorg, besloot ik dan ook de GGZ gedag te zeggen. Helaas kon ik dit niet volhouden, omdat er tijdens en na de behandeling in 2011 dingen waren voorgevallen die maakte dat ik PTSS had ontwikkeld. Ik besloot alleen niet meer naar een instelling gegaan, maar zocht een vrijgevestigde therapeut die met mij de gestelde diagnoses onder de loep wilde nemen. Gelukkig vond ik zo iemand en wat ik al jaren riep, de diagnoses klopten inderdaad niet. In 2014 is het eerste vermoeden van autisme uitgesproken en dat werd in 2015 bevestigd.

Vanaf dat moment is het nog steeds vallen en opstaan geweest, maar de behandeling die ik kreeg sloot aan. Ik werd behandeld als een competente volwassen vrouw en had zelf veel inspraak over mijn behandeling en medicijngebruik. Zo kon ik gaan groeien, ontdekken wie ik was en wat ik zou kunnen.

Afgelopen jaar

Het afgelopen jaar is eigenlijk best wel gek verlopen. Ik moest voor een behandeling een groot deel medicatie afbouwen. Tegelijk begon ik intensiever te trainen met Charlie. Deze combinatie maakte dat ik na de afbouw zo ver gegroeid was, dat we de behandeling afgezegd hebben. Het was niet meer nodig. Ik nam al afscheid bij team Autisme en hield nog contact met mijn psychiater van team Ziekenhuispsychiatrie. Ik zag hem om de drie maanden ongeveer.

In januari bleek mijn medicijnspiegel om onverklaarbare reden gedaald te zijn en zou hij niet meer therapeutisch zijn. We wisten niet hoe het kwam en daarom besloten we ook niet op te gaan hogen. Toen ik vlak daarna ziek werd en begon met overgeven, kwam het vermoeden van gastroparese (= maagverlamming/trage maagontlediging) en bleek dat een verklaring voor de afwijkende bloedspiegel. De medicatie konden heel misschien voor die klachten zorgen, dus we besloten het af te bouwen. Versneld. Zonder enige vorm van afkickverschijnselen of terugval ben ik daardoor sinds begin mei geheel medicatievrij. Dat wat niemand had verwacht, was dan toch gelukt. Alleen de fysieke klachten bleven bestaan.

De maanden die volgenden bestonden veel uit onderzoeken en uitzoeken wat er nu fysiek aan de hand was. Dit was een hele frustrerende weg die ik af moest leggen, maar een uitstekende proef of ik inderdaad zonder medicatie en behandelingen zou kunnen. Het lukte me om stabiel te blijven en daarmee vertrouwen te krijgen dat ik de GGZ niet meer nodig zou hebben. Daarom is afgelopen dinsdag mijn behandeling officieel gestopt.

Toekomst

We weten nog niet of mijn lichamelijke en psychische gezondheid met elkaar verbonden zijn, maar dit vermoeden is er wel. Ik hoop door verder onderzoek een nog betere diagnose te krijgen, maar ik weet ook dat dit soms heel lastig kan zijn. Wat de toekomst me gaat brengen, weet ik dan ook nog niet. Voor nu weet ik mijn valkuilen en heb ik een kistje met tools die ik kan inzetten als ik in een valkuil ben getrapt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *