leven in het moment

In het moment leven

Voordat ik echt heel ziek werd, plande ik mijn activiteiten graag ver vooruit. Ik vond hier rust in, maar tegenwoordig lijkt het steeds meer tegen me te werken. Steeds meer ben ik verplicht om per dag te kijken wat haalbaar is. Echt leven in het moment dus.

Afzeggen

Het afgelopen jaar heb ik vrij regelmatig geplande dingen op het laatste moment moeten afzeggen. Ik ken mijn eigen grenzen nog niet heel goed en een slechte dag komt daarmee nog vaak als een verrassing. Ik kan als ik in een flow zit best wel lang doorduwen, maar de gevolgen zijn daarna toch vrij groot. Doorduwen is niet handig om structureel te doen.

Afspraken afzeggen vind ik ook heel lastig. Ik ben bang dat mensen daar een negatieve mening over gaan vormen. Dat ik een aansteller zou zijn en dat soort dingen. Ik heb wel geleerd het afgelopen jaar dat als het niet gaat, het echt niet gaat en ik dan prima dingen mag, of zelfs moet, afzeggen.

Soms moet ik plannen

Sommige dingen kun je niet spontaan doen. Afspraken met artsen, begeleiding, dagjes weg met anderen enzovoorts. Dit moet dus wel gepland worden. Om te voorkomen dat ik dit moet afzeggen, plan ik ook mijn rust in. Dat betekent dat ik afhankelijk van wat er op de planning staat een periode daarvoor niks doe en mezelf ook sowieso 48 uur rust moet gunnen om te ervaren hoe hard de klap is. Ik weet ondertussen namelijk dat het voor mijn lichaam zo’n 48 uur kost om uit de overleef-modus te komen. De klap die kan komen, komt dus ook pas na die 48 uur. Ga ik in die 48 uur toch nog door, dan schuift het alleen maar op en wordt de klap alleen maar groter.

Nog een voordeel

Door in het moment te leven, kan ik nog steeds genieten van kleine dingen op mijn dag. Ik doe wellicht weinig, maar er is ieder dag wel iets wat mij doet laten lachen. Gisteren was het hoe mijn hond een paaltje niet zag staan en er tegenaan liep. Ik heb hem best wel uit staan lachen en juist hoe hij toen keek, deed me nog harder lachen.

Dit is denk ik wel de winst die ik door mijn jarenlange GGZ traject heb gekregen. Ik heb onder andere mindfulness gedaan en heb geleerd om voor mezelf te zorgen. Ongeacht wat een ander hiervan zou vinden. Hierdoor vind ik nu wel rust in het niks doen. Voorheen werd ik heel onrustig van niks doen en moest ik van alles. Ik moest hetzelfde drukke en succesvolle leven hebben als het beeld wat ik van mijn leeftijdsgenoten heb. Dat dit niet ging, gaf vooral een hoop frustratie die mij niet verder hielp. Door nu echt voor mezelf te zorgen, heb ik op mijn manier ook een “succesvol” leven.

Hoe kunnen jullie leven met een (chronische) aandoening volhouden?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *